بیست و دو بهمن

خوب، سی سال شد که رسما" داريم تحت حکومت جمهوری اسلامی زندگی می کنیم. خودش يک عمره. يادمه بچه که بودم، فکر می کردم مادر و پدرم خيلی پير هستند که سنشون 35 ساله! حالا خودم چندان هم دور نيستم و سی سالش هم در جمهوری اسلامی.

پدر صاحب خيلی ها توی اين انقلاب دراومد، خيلی ها کشته شدند و زندگی خيلی ديگه برباد رفت. خيلی ها هم به آلاف و اولوفی رسيدند و خرمراد رو سوارند. مملکت آريايی چيزی که نداره دلسوزه. بماند...

بی بی سی يک چيزی نوشته بود راجع به اينکه شعارهای انقلاب خودجوش بودند يا سازماندهی شده. سوال جالبيه. هميشه بهمون خوراندند که انقلاب و همه چيزش خودجوش و مردمی بود و همه از سر ذوق و شوق کار می کردند. من که باورم نمی شه. در مورد همين مسئله هم خيلی فکر کردم، اما در مورد سرودهای انقلابی. يک سری سرودها، مثل ايران ايران، خمينی ای امام، ووو خيلی سريع سر درآوردند و معروف شدند. ساختشون خيلی حرفه ای بود و اجراهاشون حتی حرفه ای تر (چندتا آهنگ رضا رويگری شنيديد از او موقع يا کدوم گروه کری ديديد توی ايران که به قشنگی و مرتبی سرود ايران ايران بخونه؟). کسی خبری داره که اينها اصلا" کجا ساخته و ضبط شدند؟

به هرحال، به قول خود سخن پراکنان، تبريک و تسليت...